เจ้าชายแห่งศักดิ์ศรีและคำมั่นทองคำ
เจ้าชายแห่งศักดิ์ศรีและคำมั่นทองคำ เมื่อวิงลืมตาตื่นขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวกลับกลายเป็นความเงียบงันไร้เสียงใดๆ เธอมองไปรอบห้องก็พบว่าเป็นห้องเดิมที่เธอเคยอยู่ ความทรงจำสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาคือภาพผู้คนเบียดเสียดกันในที่ห่างไกล เสียงร้องไห้โศกเศร้าอบอวลไปทั่ว... ใครกันนะที่พาเธอกลับบ้าน? “วิง... เธอจำได้แล้วเหรอ...” เมื่อประตูเปิดออก เธอเห็นวัดยี เพื่อนรักของเธอ วัดยีที่มองเธอด้วยสายตาเวทนา ใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษขาว ขณะที่วิงในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวกับผ้าถุงสีดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูซูบผอม ไร้แม้แต่แป้งทาหน้า ดวงตาบวมช้ำแดงก่ำเพราะร้องไห้ “วิง... ที่หน้าผานั่น เธอถึงกับหมดสติเลยนะ หมอบอกว่าเธออ่อนแรงมาก เขายังฉีดยาให้เธอด้วย... กินอะไรหน่อยไหม ฉันจะไปหยิบมาให้” “ไม่เป็นไร... ฉันยังไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น...” เธอแกะยางรัดผมออกแล้วใช้มือลูบผมให้เรียบร้อย ตอนนี้แค่ขยับตัวยังไม่อยากเลย “อีกอย่างนะ... ฉันยังไม่เจอสามีเธอเลย” “เขาออกเดินทางอยู่...” “พวกเธอยังโอเคกันอยู่ใช่ไหม?” วัดยี เป็นเพื่อนสนิทของวิง ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ วิงก็มักจะเล่าเรื่องทุกอย่างให...