Posts

เจ้าชายแห่งศักดิ์ศรีและคำมั่นทองคำ

Image
      เจ้าชายแห่งศักดิ์ศรีและคำมั่นทองคำ     เมื่อวิงลืมตาตื่นขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวกลับกลายเป็นความเงียบงันไร้เสียงใดๆ เธอมองไปรอบห้องก็พบว่าเป็นห้องเดิมที่เธอเคยอยู่ ความทรงจำสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาคือภาพผู้คนเบียดเสียดกันในที่ห่างไกล เสียงร้องไห้โศกเศร้าอบอวลไปทั่ว... ใครกันนะที่พาเธอกลับบ้าน? “วิง... เธอจำได้แล้วเหรอ...” เมื่อประตูเปิดออก เธอเห็นวัดยี เพื่อนรักของเธอ วัดยีที่มองเธอด้วยสายตาเวทนา ใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษขาว ขณะที่วิงในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวกับผ้าถุงสีดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูซูบผอม ไร้แม้แต่แป้งทาหน้า ดวงตาบวมช้ำแดงก่ำเพราะร้องไห้ “วิง... ที่หน้าผานั่น เธอถึงกับหมดสติเลยนะ หมอบอกว่าเธออ่อนแรงมาก เขายังฉีดยาให้เธอด้วย... กินอะไรหน่อยไหม ฉันจะไปหยิบมาให้” “ไม่เป็นไร... ฉันยังไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น...” เธอแกะยางรัดผมออกแล้วใช้มือลูบผมให้เรียบร้อย ตอนนี้แค่ขยับตัวยังไม่อยากเลย “อีกอย่างนะ... ฉันยังไม่เจอสามีเธอเลย” “เขาออกเดินทางอยู่...” “พวกเธอยังโอเคกันอยู่ใช่ไหม?” วัดยี เป็นเพื่อนสนิทของวิง ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ วิงก็มักจะเล่าเรื่องทุกอย่างให...

บทที่ 3 ทะเลทราย..ฤดูหนาว

Image
 บทที่ 3    ทะเลทราย..ฤดูหนาว   หลังจากเติมน้ำมันรถเสร็จ ผมก็ขับรถออกมาสู่ถนนใหญ่ พอเห็นร้านเหล้าเย็นๆ ร้านหนึ่ง ผมก็จอดรถทันที ผมรู้ตัวดีว่าทำไมถึงจอดรถที่นี่   บางครั้ง ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดในใจ ก็ทำให้ผมคิดบ้าบอไปว่า น่าจะใช้ยางไม้มาทาแผลให้หาย   สมัยที่ยังเป็นพนักงานโรงงานและขับรถร่วมกับเพื่อนฝูง ชีวิตไม่ได้สนุกหรือเศร้า แต่ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปที่ดื่มเหล้าเมายาเพื่อความบันเทิง   ตอนนี้มีรถคันเล็กๆ คันหนึ่ง และเช่าบ้านเล็กๆ อยู่ ชีวิตก็กลายเป็นคนขับแท็กซี่ ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนเก่าเหมือนแต่ก่อน ส่วนหนึ่งเพราะเริ่มเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และอีกส่วนหนึ่งเพราะเริ่มมีความรับผิดชอบมากขึ้น จึงเลิกเหล้าเมายามาได้สี่ห้าปีแล้ว   ถึงจะตัดสินใจไม่ดื่มอีก แต่ความเจ็บปวดที่รุนแรงในใจก็ทำให้ผมตัดสินใจอย่างโง่เขลาว่า ต้องใช้ยาชนิดหนึ่งที่ทำให้มึนเมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนี้   ค่ำคืนนี้เงียบสงบและน่าคิดถึง ถ้ามีเพื่อนอยู่ด้วยคงดี คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าถ้ามีคนคุยด้วย คงมีเรื่องให้พูดคุย และความรู้สึกในใจคงเบาบางลงบ้าง...

*บทที่ 2* 💘ทะเลทราย..ฤดูหนาว💘

Image
  *บทที่ 2* 💘ทะเลทราย..ฤดูหนาว💘 แม้ฉันจะจ้องมองใบหน้าของเธอ แต่ฉันก็รู้ว่าเธอคงไม่รู้ว่าฉันกำลังจ้องมองเธออยู่ ม้านั่งอิฐเล็กๆข้างร้านหมากที่ฉันนั่งอยู่ กลายเป็นจุดที่ดีสำหรับฉันที่จะได้มองเธอทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน แม้ความรักจะถูกซ่อนไว้ในใจ แต่ฉันก็ไม่สามารถควบคุมหรือจัดการกับความรู้สึกที่ลึกซึ้งของความรักได้ ใจฉันเต้นแรงจนแทบไม่สามารถคาดเดาได้ ฉันกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนที่ต้องสูญเสียเธอในเวลาที่เธอสวยที่สุด ชื่อของเธอคือ "หิมะยูข่อง" สำหรับฉันแล้ว ชื่อ "หิมะ" ทำให้ฉันรู้สึกเย็นสบาย แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้ใจฉันร้อนรน ในช่วงเวลาที่ใบไม้ร่วงและฤดูหนาวมาเยือน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังก้มหน้าขอพรจากเธอ ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับหิมะยูข่อง ทั้งการกินอยู่ การทำงาน ท่าทาง สิ่งที่เธอชอบ และแม้แต่จิตใจของเธอ ฉันพยายามบอกเล่าทุกอย่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าความรักจะไม่สามารถสร้างหรือครอบครองได้ แต่ฉันก็รู้สึกว่าฉันต้องปั้นรูปหัวใจของฉันเพื่อขอความรักจากเธอ ในเย็นวันนี้ ขณะที่ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งอิฐเล็กๆ ฉันได้เห็นหิมะยูข่องเดินผ่านไป ฉันจ้องมองเธอด้วยใจที่เต้นรัว ผิวสีน้ำตา...

"ทะเลทราย....ฤดูหนาว" (บทที่ 1)

Image
 "ทะเลทราย....ฤดูหนาว" (บทที่ 1) *หิมะขาวที่โปรยปรายลงมา ทำให้ฉันพูดจาและแสดงท่าทางที่ดูเหมือนจะทำให้หญิงสาวคนหนึ่งหลงรักฉันได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าฉันจะไม่สามารถต้านทานคำพูดและสำนวนที่ใช้ในการพูดจาที่ดูเหมือนจะทำให้เธอหลงรักฉันได้ แต่ฉันก็ไม่ได้รักเธอจริงๆ* *เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาหาฉัน แม้ว่าเธอจะเริ่มสนใจฉัน แต่ฉันก็รู้ดีว่า นี่เป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจสร้างขึ้นมาเอง เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังถูกหลอก ในความเป็นจริงแล้ว เธอถูกหลอกโดยฉันอย่างแนบเนียน ฉันคือคนที่หลอกลวงและทำให้หัวใจของเธอสับสน* "พี่ใหญ่ ฉันรู้สึกเหมือนทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้ว..." เพื่อนสนิทของฉันที่ฉันเรียกเขาว่า "ปล่อง" มาบอกเล่าเรื่องราวของเขาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ให้ฉันฟัง จริงๆ แล้ว นี่ไม่ใช่แค่การระบายความรู้สึก แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่า ปล่องร้องไห้และบอกว่า "ฉันไม่สามารถทนกับการถูกทิ้งโดยผู้หญิงที่ฉันรักได้ วันนั้นเธอตัดสัมพันธ์กับฉัน" "เธอทิ้งคุณหรือ? คุณทำอะไรผิดหรือ?" "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ฉันแค่รักเธอมากเกินไป และทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ ฉันทำทุกอย่า...