*บทที่ 2* 💘ทะเลทราย..ฤดูหนาว💘
*บทที่ 2*
💘ทะเลทราย..ฤดูหนาว💘
แม้ฉันจะจ้องมองใบหน้าของเธอ แต่ฉันก็รู้ว่าเธอคงไม่รู้ว่าฉันกำลังจ้องมองเธออยู่
ม้านั่งอิฐเล็กๆข้างร้านหมากที่ฉันนั่งอยู่ กลายเป็นจุดที่ดีสำหรับฉันที่จะได้มองเธอทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน
แม้ความรักจะถูกซ่อนไว้ในใจ แต่ฉันก็ไม่สามารถควบคุมหรือจัดการกับความรู้สึกที่ลึกซึ้งของความรักได้ ใจฉันเต้นแรงจนแทบไม่สามารถคาดเดาได้
ฉันกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นคนที่ต้องสูญเสียเธอในเวลาที่เธอสวยที่สุด
ชื่อของเธอคือ "หิมะยูข่อง" สำหรับฉันแล้ว ชื่อ "หิมะ" ทำให้ฉันรู้สึกเย็นสบาย แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้ใจฉันร้อนรน ในช่วงเวลาที่ใบไม้ร่วงและฤดูหนาวมาเยือน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังก้มหน้าขอพรจากเธอ
ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับหิมะยูข่อง ทั้งการกินอยู่ การทำงาน ท่าทาง สิ่งที่เธอชอบ และแม้แต่จิตใจของเธอ ฉันพยายามบอกเล่าทุกอย่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
แม้ว่าความรักจะไม่สามารถสร้างหรือครอบครองได้ แต่ฉันก็รู้สึกว่าฉันต้องปั้นรูปหัวใจของฉันเพื่อขอความรักจากเธอ
ในเย็นวันนี้ ขณะที่ฉันนั่งอยู่บนม้านั่งอิฐเล็กๆ ฉันได้เห็นหิมะยูข่องเดินผ่านไป ฉันจ้องมองเธอด้วยใจที่เต้นรัว ผิวสีน้ำตาลอ่อนและผมยาวดำของเธอ รูปร่างที่สง่างามของเธอ ทำให้ฉันรู้สึกว่าผู้ชายทุกคนคงยากที่จะหลุดพ้นจากความงามของเธอ
ฉันเริ่มสงสัยว่าหัวใจของฉันกำลังเต้นรัวเพราะเธอหรือไม่
หิมะยูข่อง เธอสวยมากเลยนะ
เพราะก้าวที่ผิดพลาดของฉัน ทำให้รองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งของเธอขาด และเสียงร้อง "อ๊ะ" ก็ดังขึ้นใกล้ๆ ฉัน
บนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนวุ่นวาย ฉันเดินตามเธอและเผลอเหยียบรองเท้าของเธอ
ฉันคิดว่าเธอคงโกรธ แต่พฤติกรรมของเธอกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนทำผิด
ฉันพยายามจะขอโทษ แต่แทนที่เธอจะโกรธ ใบหน้าของเธอกลับไม่มีร่องรอยความโกรธเลย
"ขอโทษนะ"
เธอยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็นไร คนเยอะแบบนี้บางทีก็เกิดขึ้นได้ ฉันไม่โกรธหรอก"
ภายใต้คำพูดอ่อนโยนของเธอ หัวใจของฉันรู้สึกอ่อนโยนลงเหมือนกระต่ายน้อย ฉันกังวลว่าเธอจะเห็นหัวใจของฉัน
"ให้ฉันซื้อคืนให้เธอได้ไหม"
หลังจากพูดจบ ฉันก็หยิบรองเท้าที่ขาดของเธอขึ้นมา
"โอ้.." เธอพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "ไม่ต้องถือก็ได้ค่ะ"
"เพราะฉันทำให้เป็นแบบนี้ ฉันขอแก้ไขให้เธอได้ไหม"
เธอยิ้มและมองฉัน ในสายตาของเธอ ฉันพบความบริสุทธิ์ใจ
"ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ฉันไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติม และฉันก็ไม่โกรธ"
"แต่ตอนนี้เธอเดินไม่สะดวกแล้ว คนเยอะแยะแบบนี้ ถ้าเธอต้องเดินเท้าเปล่า ฉันคงรู้สึกผิดมาก"
ฉันได้เห็นรอยยิ้มหวานของเธออีกครั้ง
ฉันถือรองเท้าที่ขาดของเธอไว้
"เธอถอดรองเท้าอีกข้างออกมาด้วยสิ"
เธอมองฉันด้วยสายตาที่งุนงง ฉันถอดรองเท้าผ้าใบของฉันออก
"นี่ ลองใส่รองเท้าของฉันก่อนนะ ร้านขายรองเท้าอยู่ใกล้ๆนี่แล้ว ฉันจะซื้อคู่ใหม่ให้เธอ"
เธอไม่พูดอะไร เพียงเดินตามฉันมาในรองเท้าของฉัน
"ผมชื่อรันแพงโซ่ เธอชื่อหิมะยูข่อง..."
ฉันมองเธอและตอบว่า "ครับ"
"ที่ได้รู้จักกับคนสวยอย่างหิมะยูข่องแบบไม่ตั้งใจ ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนโชคดีมาก"
เธอยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่ได้สวยขนาดนั้นหรอก"
"จากสิ่งที่ผมเห็นและรู้สึก ผมพูดตามตรงนะ หิมะยูข่องสวยมาก"
"โอเคค่ะ ฉันแค่กลัวว่าขาจะลื่นน่ะ"
เราทั้งคู่หัวเราะด้วยกัน
"ฉันต้องไปแล้ว บ้านใกล้แค่นี้เอง"
"ครับ ผมก็จะแยกทางที่นี่เหมือนกัน หิมะยูข่อง ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม"
"อะไรคะ รันแพงโซ่"
"พรุ่งนี้เวลาเดียวกัน ผมอยากคุยกับหิมะยูข่องอีก"
ใบหน้าของเธอแดงขึ้น เธอมองฉันด้วยท่าทางที่ยากจะอธิบาย
"ไม่ได้หรอ"
หิมะยูข่องส่ายหัวเบาๆ และพูดว่า "ไม่หรอกค่ะ"
"งั้นหิมะยูข่องอนุญาตแล้วใช่ไหม"
"ฉันชอบคุยกับรันแพงโซ่นะ"
เธอพูดคำนั้นแล้วจากไป
ฉันยืนอยู่ตรงนั้น มองตามเธอไปด้วยความสุขในใจ
ผมขอเรียกเธอว่า "หิมะ" ได้ไหม
เธอยอมให้ผมเรียกเธอแบบนั้น
"หิมะอยู่กับพ่อแม่และพี่น้อง"
หิมะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับชีวิตของเธอและครอบครัว
"แล้วรันแพงโซ่ล่ะ"
"ผมมาจากต่างจังหวัด ทิ้งพ่อแม่ไว้ที่บ้านและมาอาศัยอยู่ในย่างกุ้ง ขับแท็กซี่เช่า"
"ขับแท็กซี่เช่าหรอ"
"ไม่หรอก หิมะ ผมเคยทำงานที่โรงงานและเก็บเงินเล็กน้อย แล้วก็ขายที่ดินในหมู่บ้านเพื่อซื้อรถ เป็นรถส่วนตัว"
"รถส่วนตัวก็ดีนะ รันแพงโซ่ เก็บเงินได้มากขึ้น"
หิมะบอกว่าเธอมีพี่น้องหลายคน จึงไม่ค่อยมีเงินเก็บมากนัก เธอมอบเงินให้แม่และขอเงินค่าขนมกลับ
เธอมองฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยน
"หิมะ"
"ค่ะ"
"เธอเรียกตัวเองว่า 'หิมะ' นะ"
เธอยิ้มด้วยความเขิน "ฉันไม่ได้สังเกตเลย"
ฉันรู้สึกดีมากที่เราใกล้ชิดกันมากขึ้น
"หิมะล่ะ"
"หิมะไม่รู้สิ"
เราทั้งคู่เงียบไป ช่วงเวลานั้นมีบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกผูกพันกัน
ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร แต่สำหรับฉันแล้ว ฉันรู้สึกผูกพันกับเธอ
ฉันชอบเจอเธอ ชอบคุยกับเธอ ฉันลืมทุกสิ่งรอบตัวเมื่อได้คุยกับเธอ ฉันแค่อยากจ้องมองใบหน้าของเธอ
ฉันเริ่มสงสัยว่าตัวเองจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้เจอเธอ หิมะ รอยยิ้มและการเคลื่อนไหวของเธอทำให้หัวใจฉันสั่นไหว
ฉันไม่อยากแพ้ แต่ถ้าฉันรักเธอ ฉันก็จะไม่เสียใจ หิมะ
"หิมะ"
เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้ม
"ฉันคิดว่าฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้เจอเธอ"
"คุณ..."
"ฉันไม่สามารถควบคุมความรู้สึกที่อยากคุยกับเธอได้อีกแล้ว"
"แต่เราก็คุยกันทุกวันไม่ใช่เหรอ"
"แต่หิมะ" ฉันตัดคำพูดของตัวเอง
ฉันมองไปไกลๆ เราข้ามถนนใหญ่ไปด้วยกัน
"หิมะ เธอจะดูถูกฉันไหม"
"อะไรเหรอ" หิมะถาม
"ฉันกลัวว่าเธอจะคิดว่าฉันกำลังเอาเปรียบเธอ"
"รันแพงโซ่ หิมะอยากถามอะไรไหม"
"ฉันรักเธอ"
"คุณ..."
ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มหายไป
ฉันรู้สึกกังวลมาก
"ฉันพูดเกินไปไหม หิมะจะมองฉันเป็นคนผิดไหม"
ฉันรู้สึกเสียใจที่พูดออกไป แต่ก็หยุดตัวเองไม่ได้
"หิมะ ยกโทษให้ฉันนะ"
"ที่ได้เห็นใบหน้าของเธอใกล้ๆแบบนี้ ฉันทนไม่ไหว"
ฉันก้มหน้าลง ไม่กล้ามองตาเธอ กลัวว่าเธอจะโกรธ
ฉันเห็นน้ำตาในตาของเธอ
"หิมะ ทำไมเธอถึงร้องไห้"
"ฉันทำให้เธอโกรธไหม หิมะโกรธฉันไหม"
ฉันรู้สึกเหมือนทำผิดกับเธอ
น้ำตาของเธอทำให้ฉันอยากจะเช็ดให้ แต่ฉันไม่กล้า
"ฉันคือคนที่ทำให้น้ำตาของเธอไหล หิมะ"
เธอมองฉันด้วยน้ำตา โดยไม่พยักหน้าหรือส่ายหัว
"รันแพงโซ่ คุณพูดแบบนี้เพราะดูถูกฉันมากไปหรือเปล่า คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ง่ายดายหรือ"
"ไม่ใช่เลย หิมะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น"
"อย่าคิดมากไปนะ"
หลังจากพูดจบ หิมะยูข่องก็หันหลังและวิ่งไป
ฉันอยากจะเรียกเธอ แต่คิดว่าโอกาสแบบนั้นคงไม่มีอีก
ฉันรู้สึกว่าเธอโกรธฉันมาก
เพื่อนของฉันเคยบอกว่า หิมะยูข่องอาจจะไม่ใช่คนที่เหมาะสมสำหรับฉัน
แต่ฉันก็ยังรักเธอ และรู้สึกเสียใจที่ต้องจากเธอ
ฉันตัดสินใจที่จะไม่เจอเธออีก
ฉันตัดสินใจที่จะโฟกัสที่งานขับแท็กซี่และดูแลพ่อแม่ที่บ้านเกิด
❤️❤️❤️❤️❤️❤️
เช้าวันหนึ่ง แสงอาทิตย์สาดส่อง
ฉันเห็นผู้คนมากมายเดินไปมา บนถนนเต็มไปด้วยคำพูดทั้งรักและเกลียด
ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ใช่ที่ที่ฉันคิดไว้ มันเป็นป้อมปราการแห่งความโลภ โกรธ และหลง
ฉันรู้ว่าตัวเองก็เป็นคนหนึ่งที่ทำผิดพลาด
แต่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ยึดติดกับสิ่งเหล่านั้น
ขณะที่ฉันขับรถไปส่งผู้โดยสารที่มหาวิทยาลัย ฉันแวะซื้อน้ำขวดหนึ่ง
เมื่อฉันกลับมาที่รถและกำลังจะติดเครื่อง มีเสียงชายคนหนึ่งถามว่า
"พี่ครับ ขับรถไหม"
ฉันเห็นชายคนนั้นชัดเจน แต่ไม่คิดว่าเขาจะมากับใคร
"พี่ครับ ไปสวนลุมพินีได้ไหม ราคาเท่าไหร่"
ฉันบอกราคาให้ และเขาก็ตกลง
เมื่อทั้งคู่ขึ้นรถ ฉันเหลือบมองกระจกหลังและเห็น
"หิมะยูข่อง"
เธอนอนอยู่บนอกชายคนนั้น ยิ้มอย่างมีความสุข
ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นเธอแบบนั้น
ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นเธอในอ้อมกอดของคนอื่น
ฉันรู้สึกอับอายและไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
ฉันมองอีกครั้งและภาวนาให้ไม่ใช่เธอ แต่ฉันรู้ว่าเธอคือหิมะยูข่อง
ฉันจอดรถที่สวนลุมพินี
ก่อนลงรถ แฟนของหิมะยูข่องจ่ายเงินให้ฉัน
"พี่ครับ สองชั่วโมงข้างหน้าเราจะกลับไปที่หลักสี่ ถ้าพี่ว่างก็โทรหาผมนะ"
ฉันส่ายหัว
แล้วฉันก็พูดว่า "ผมมีผู้โดยสารอื่นรออยู่ คงไม่ว่างนะ"
"ครับ พี่"
แฟนของหิมะยูข่องยิ้มให้ฉัน
ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นมือของเธอถูกเขาจับไว้
ผมทำผิดไปแล้ว หิมะ เธอคงไม่อยากเห็นผมอีก
---
นี่คือการแปลบางส่วนของเรื่องราว หากต้องการการแปลเพิ่มเติมหรือส่วนอื่นๆ กรุณาแจ้งให้ทราบค่ะ
==========================================================================
Comments
Post a Comment