"ทะเลทราย....ฤดูหนาว" (บทที่ 1)
"ทะเลทราย....ฤดูหนาว"
(บทที่ 1)
*หิมะขาวที่โปรยปรายลงมา ทำให้ฉันพูดจาและแสดงท่าทางที่ดูเหมือนจะทำให้หญิงสาวคนหนึ่งหลงรักฉันได้อย่างง่ายดาย
แม้ว่าฉันจะไม่สามารถต้านทานคำพูดและสำนวนที่ใช้ในการพูดจาที่ดูเหมือนจะทำให้เธอหลงรักฉันได้ แต่ฉันก็ไม่ได้รักเธอจริงๆ*
*เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาหาฉัน
แม้ว่าเธอจะเริ่มสนใจฉัน แต่ฉันก็รู้ดีว่า
นี่เป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจสร้างขึ้นมาเอง
เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังถูกหลอก
ในความเป็นจริงแล้ว เธอถูกหลอกโดยฉันอย่างแนบเนียน
ฉันคือคนที่หลอกลวงและทำให้หัวใจของเธอสับสน*
"พี่ใหญ่ ฉันรู้สึกเหมือนทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้ว..."
เพื่อนสนิทของฉันที่ฉันเรียกเขาว่า "ปล่อง" มาบอกเล่าเรื่องราวของเขาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ให้ฉันฟัง
จริงๆ แล้ว นี่ไม่ใช่แค่การระบายความรู้สึก แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่า
ปล่องร้องไห้และบอกว่า
"ฉันไม่สามารถทนกับการถูกทิ้งโดยผู้หญิงที่ฉันรักได้ วันนั้นเธอตัดสัมพันธ์กับฉัน"
"เธอทิ้งคุณหรือ? คุณทำอะไรผิดหรือ?"
"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ฉันแค่รักเธอมากเกินไป และทำทุกอย่างตามที่เธอต้องการ ฉันทำทุกอย่างเพื่อเธอด้วยความรัก..."
"ถ้าอย่างนั้น เธอทำตามใจตัวเองใช่ไหม?"
"ฉันไม่รู้จะคิดยังไง แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่สามารถทนได้อีกแล้ว พี่ใหญ่ ไม่ว่าจะทำอะไร ฉันก็คิดถึงเธอตลอด ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว..."
"แล้วคุณจะทำอะไรล่ะ?"
"ฉันอยากไปขอโทษเธอ"
"เธอจะให้คุณพบเธอหรือ?"
ปล่องส่ายหัว
"เธอไม่ยอมพบฉันเลย พี่ใหญ่"
"แล้วคุณจะไปขอโทษผู้หญิงที่ทิ้งคุณเพราะไม่รักคุณทำไม?"
"ฉันรักเธอมาก พี่ใหญ่ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ฉันก็ไม่สามารถโทษเธอได้"
ฉันมองหน้าปล่องและยิ้ม
คุณคือคนที่ตายเพราะความรัก
"พี่ใหญ่ พูดอะไรก็ได้ ฉันรู้สึกแย่มาก ฉันทนไม่ไหวแล้ว..."
"ถ้าคุณทนไม่ได้ ก็หาคนใหม่มาหลงรักซะ แล้วความรู้สึกที่มีต่อเธอก็จะค่อยๆ จางหายไป"
"มันเป็นไปไม่ได้ พี่ใหญ่ ฉันรักเธอคนเดียว ความรักของฉันไม่สามารถย้ายไปให้ใครได้ ฉันจะรักเธอตลอดไป..."
ในวันนั้น ขณะที่ฉันนั่งอยู่ที่ร้านชาเล็กๆ กับเขา ฉันก็คิดถึงปล่องและยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับเขา
เป็นคนที่รักมากจริงๆ
สองวันต่อมา ปล่องโทรหาฉัน
"พี่ใหญ่ มารับฉันที ฉันอยากฆ่าตัวตาย ถ้าพี่ไม่อยากให้ฉันตาย พี่รีบมารับฉันที"
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่เกี่ยวกับชีวิตและความตาย ฉันก็รีบไปหาเขาทันที
ปล่องรอฉันอยู่ที่ปากซอย เขานั่งอยู่ที่ร้านชาเล็กๆ และเราก็นั่งหันหน้าเข้าหากัน
"บอกมา เกิดอะไรขึ้น"
"ฉันขโมยผู้หญิงมา พี่ใหญ่"
คำพูดนั้นทำให้ฉันตกใจมาก
"แต่ไม่ใช่ผู้หญิงที่ฉันรัก ไม่ใช่หิมะขาว"
ปล่องร้องไห้ขณะพูด
"นี่เป็นเพราะหิมะขาวทิ้งฉัน"
ฉันฟังเขาพูดด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
"ฉันไปตามหาเธอ แต่เธอไม่ยอมพบฉัน ฉันไปถึงหน้าบ้านเธอและเรียกชื่อเธอ จากนั้นฉันก็ดื่มเหล้าเพื่อกล้าหาญ เธอตบหน้าฉันต่อหน้าพ่อแม่และพี่ชายของเธอ"
"ฉันเจ็บใจ แต่ก็ยังรักเธอ ฉันไปนั่งที่ร้านเหล้าและพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่รัก เธอบอกว่าจะตามฉันมา ฉันเลยพาเธอมาด้วย"
"ฉันไม่รักผู้หญิงคนนี้เลย และเธอก็ไม่รักฉัน เธอทำงานที่ KTV และเป็นคนที่ค่อนข้างยุ่งเหยิง..."
"แล้วหิมะขาวล่ะ?"
"ฉันไม่รู้ พี่ใหญ่ ฉันรู้แค่ว่าฉันรักเธอมาก"
"จากที่ฉันรู้ หิมะขาวมีคนอื่นแล้ว เธอทิ้งคุณไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะเธออยากมีคนใหม่"
ปล่องร้องไห้
"ฉันควรทำยังไงดี พี่ใหญ่"
"คุณไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่แต่งงานกับผู้หญิงที่คุณพามา นั่นคือชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหรือ?"
"คุณคว้าโอกาสที่คุณมีไว้ แล้วก็ต้องยอมรับชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันยังรักหิมะขาวอยู่"
"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องยอมตาย..."
ปล่องทะเลาะวิวาทที่ร้านเหล้า และฉันก็ได้ยินข่าวว่าเขากำลังดื่มอยู่ที่นั่นอีก ฉันรีบไปหาเขาก่อนที่คนอื่นจะทำร้ายเขา
ที่ร้านเหล้าเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกและคนเมา
"ปล่อง!"
ฉันเรียกเขาด้วยเสียงที่หนักแน่น
ปล่องวางแก้วเหล้าลงและเรียกฉันด้วยเสียงเศร้า
"นั่งลงสิ" ปล่องพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"พี่ใหญ่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่"
ฉันมองไปรอบๆ และเห็นกลุ่มคนที่กำลังจ้องมองเราอยู่
"คุณไม่ควรอยู่ที่นี่"
ปล่องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สิ้นหวัง
"พี่ใหญ่พูดถูก ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ที่นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่"
คำพูดของปล่องดูเหมือนจะบ้าคลั่ง แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังเจ็บปวดมาก
"แล้วคุณคิดว่าการอยู่ที่นี่จะทำให้สิ่งที่คุณทำผิดพลาดไปถูกต้องหรือ?"
ปล่องส่ายหัว เขาหยิบมะนาวมาคลุกเกลือแล้วกินเข้าไป
"การพรากจากคนที่รักและต้องอยู่กับคนที่ไม่รัก มันแค่ทำให้เพลงและบทกลอนฟังดูดี แต่ไม่ทำให้รู้สึกดี"
"คุณรักและคุณก็ทำไปแล้ว ถ้าอยากเริ่มใหม่ คุณต้องเข้มแข็งและไม่ทำร้ายตัวเอง"
"ฉันเข้าใจและเคารพในคำพูดของพี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าชีวิตของฉันควรจบลงแค่นี้ ถ้าบาดแผลเหล่านี้ยังคงอยู่ ฉันไม่อยากมีชีวิตต่อไป ฉันรักหิมะขาวมาก..."
"คุณรักเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ?"
ปล่องส่ายหัว
ฉันยิ้มให้เขา
"แล้วหิมะขาวล่ะ เธอรักคุณเหมือนกันหรือ?"
ปล่องส่ายหัวอีกครั้ง
"คุณรู้ไหมว่าความรักที่คุณให้เธอเป็นแค่เรื่องตลกสำหรับคนอื่น คุณพูดคำว่ารักออกมาจากใจ แต่หิมะขาวแค่ยิ้มและตบหน้าคุณ คุณควรรู้สึกเจ็บปวด ไม่ใช่คิดว่ามันเป็นความรัก"
ปล่องร้องไห้
"ฉันควรทำยังไงดี พี่ใหญ่"
"คุณไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่แต่งงานกับผู้หญิงที่คุณพามา นั่นคือชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหรือ?"
"คุณคว้าโอกาสที่คุณมีไว้ แล้วก็ต้องยอมรับชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันยังรักหิมะขาวอยู่"
"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องยอมตาย..."
ปล่องทะเลาะวิวาทที่ร้านเหล้า และฉันก็ได้ยินข่าวว่าเขากำลังดื่มอยู่ที่นั่นอีก ฉันรีบไปหาเขาก่อนที่คนอื่นจะทำร้ายเขา
ที่ร้านเหล้าเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกและคนเมา
"ปล่อง!"
ฉันเรียกเขาด้วยเสียงที่หนักแน่น
ปล่องวางแก้วเหล้าลงและเรียกฉันด้วยเสียงเศร้า
"นั่งลงสิ" ปล่องพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"พี่ใหญ่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่"
ฉันมองไปรอบๆ และเห็นกลุ่มคนที่กำลังจ้องมองเราอยู่
"คุณไม่ควรอยู่ที่นี่"
ปล่องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สิ้นหวัง
"พี่ใหญ่พูดถูก ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ที่นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่"
คำพูดของปล่องดูเหมือนจะบ้าคลั่ง แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังเจ็บปวดมาก
"แล้วคุณคิดว่าการอยู่ที่นี่จะทำให้สิ่งที่คุณทำผิดพลาดไปถูกต้องหรือ?"
ปล่องส่ายหัว เขาหยิบมะนาวมาคลุกเกลือแล้วกินเข้าไป
"การพรากจากคนที่รักและต้องอยู่กับคนที่ไม่รัก มันแค่ทำให้เพลงและบทกลอนฟังดูดี แต่ไม่ทำให้รู้สึกดี"
"คุณรักและคุณก็ทำไปแล้ว ถ้าอยากเริ่มใหม่ คุณต้องเข้มแข็งและไม่ทำร้ายตัวเอง"
"ฉันเข้าใจและเคารพในคำพูดของพี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าชีวิตของฉันควรจบลงแค่นี้ ถ้าบาดแผลเหล่านี้ยังคงอยู่ ฉันไม่อยากมีชีวิตต่อไป ฉันรักหิมะขาวมาก..."
"คุณรักเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ?"
ปล่องส่ายหัว
ฉันยิ้มให้เขา
"แล้วหิมะขาวล่ะ เธอรักคุณเหมือนกันหรือ?"
ปล่องส่ายหัวอีกครั้ง
"คุณรู้ไหมว่าความรักที่คุณให้เธอเป็นแค่เรื่องตลกสำหรับคนอื่น คุณพูดคำว่ารักออกมาจากใจ แต่หิมะขาวแค่ยิ้มและตบหน้าคุณ คุณควรรู้สึกเจ็บปวด ไม่ใช่คิดว่ามันเป็นความรัก"
ปล่องร้องไห้
"ฉันควรทำยังไงดี พี่ใหญ่"
"คุณไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่แต่งงานกับผู้หญิงที่คุณพามา นั่นคือชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหรือ?"
"คุณคว้าโอกาสที่คุณมีไว้ แล้วก็ต้องยอมรับชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันยังรักหิมะขาวอยู่"
"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องยอมตาย..."
ปล่องทะเลาะวิวาทที่ร้านเหล้า และฉันก็ได้ยินข่าวว่าเขากำลังดื่มอยู่ที่นั่นอีก ฉันรีบไปหาเขาก่อนที่คนอื่นจะทำร้ายเขา
ที่ร้านเหล้าเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกและคนเมา
"ปล่อง!"
ฉันเรียกเขาด้วยเสียงที่หนักแน่น
ปล่องวางแก้วเหล้าลงและเรียกฉันด้วยเสียงเศร้า
"นั่งลงสิ" ปล่องพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"พี่ใหญ่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่"
ฉันมองไปรอบๆ และเห็นกลุ่มคนที่กำลังจ้องมองเราอยู่
"คุณไม่ควรอยู่ที่นี่"
ปล่องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สิ้นหวัง
"พี่ใหญ่พูดถูก ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ที่นี่คือที่ที่ฉันควรอยู่"
คำพูดของปล่องดูเหมือนจะบ้าคลั่ง แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังเจ็บปวดมาก
"แล้วคุณคิดว่าการอยู่ที่นี่จะทำให้สิ่งที่คุณทำผิดพลาดไปถูกต้องหรือ?"
ปล่องส่ายหัว เขาหยิบมะนาวมาคลุกเกลือแล้วกินเข้าไป
"การพรากจากคนที่รักและต้องอยู่กับคนที่ไม่รัก มันแค่ทำให้เพลงและบทกลอนฟังดูดี แต่ไม่ทำให้รู้สึกดี"
"คุณรักและคุณก็ทำไปแล้ว ถ้าอยากเริ่มใหม่ คุณต้องเข้มแข็งและไม่ทำร้ายตัวเอง"
"ฉันเข้าใจและเคารพในคำพูดของพี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าชีวิตของฉันควรจบลงแค่นี้ ถ้าบาดแผลเหล่านี้ยังคงอยู่ ฉันไม่อยากมีชีวิตต่อไป ฉันรักหิมะขาวมาก..."
"คุณรักเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ?"
ปล่องส่ายหัว
ฉันยิ้มให้เขา
"แล้วหิมะขาวล่ะ เธอรักคุณเหมือนกันหรือ?"
ปล่องส่ายหัวอีกครั้ง
"คุณรู้ไหมว่าความรักที่คุณให้เธอเป็นแค่เรื่องตลกสำหรับคนอื่น คุณพูดคำว่ารักออกมาจากใจ แต่หิมะขาวแค่ยิ้มและตบหน้าคุณ คุณควรรู้สึกเจ็บปวด ไม่ใช่คิดว่ามันเป็นความรัก"
ปล่องร้องไห้
"ฉันควรทำยังไงดี พี่ใหญ่"
"คุณไม่ต้องทำอะไรแล้ว แค่แต่งงานกับผู้หญิงที่คุณพามา นั่นคือชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วหรือ?"
"คุณคว้าโอกาสที่คุณมีไว้ แล้วก็ต้องยอมรับชะตาชีวิตของคุณ"
"ฉันยังรักหิมะขาวอยู่"
"ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องยอมตาย..."
ปล่องทะเลาะวิวาทที่ร้านเหล้า และฉันก็ได้ยินข่าวว่าเขากำลังดื่มอยู่ที่นั่นอีก ฉันรีบไปหาเขาก่อนที่คนอื่นจะทำร้ายเขา
ที่ร้านเหล้าเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกและคนเมา
"ปล่อง!"
ฉันเรียกเขาด้วยเสียงที่หนักแน่น
ปล่องวางแก้วเหล้าลงและเรียกฉันด้วยเสียงเศร้า
"นั่งลงสิ" ปล่องพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"พี่ใหญ่รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่"
ฉันมองไปรอบๆ และ
==========================================================================
Comments
Post a Comment