บทที่ 3 ทะเลทราย..ฤดูหนาว
บทที่ 3 ทะเลทราย..ฤดูหนาว หลังจากเติมน้ำมันรถเสร็จ ผมก็ขับรถออกมาสู่ถนนใหญ่ พอเห็นร้านเหล้าเย็นๆ ร้านหนึ่ง ผมก็จอดรถทันที ผมรู้ตัวดีว่าทำไมถึงจอดรถที่นี่ บางครั้ง ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดในใจ ก็ทำให้ผมคิดบ้าบอไปว่า น่าจะใช้ยางไม้มาทาแผลให้หาย สมัยที่ยังเป็นพนักงานโรงงานและขับรถร่วมกับเพื่อนฝูง ชีวิตไม่ได้สนุกหรือเศร้า แต่ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไปที่ดื่มเหล้าเมายาเพื่อความบันเทิง ตอนนี้มีรถคันเล็กๆ คันหนึ่ง และเช่าบ้านเล็กๆ อยู่ ชีวิตก็กลายเป็นคนขับแท็กซี่ ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนเก่าเหมือนแต่ก่อน ส่วนหนึ่งเพราะเริ่มเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และอีกส่วนหนึ่งเพราะเริ่มมีความรับผิดชอบมากขึ้น จึงเลิกเหล้าเมายามาได้สี่ห้าปีแล้ว ถึงจะตัดสินใจไม่ดื่มอีก แต่ความเจ็บปวดที่รุนแรงในใจก็ทำให้ผมตัดสินใจอย่างโง่เขลาว่า ต้องใช้ยาชนิดหนึ่งที่ทำให้มึนเมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนี้ ค่ำคืนนี้เงียบสงบและน่าคิดถึง ถ้ามีเพื่อนอยู่ด้วยคงดี คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าถ้ามีคนคุยด้วย คงมีเรื่องให้พูดคุย และความรู้สึกในใจคงเบาบางลงบ้าง...
